آه ای زندگی منم که هنوز ، با همه پوچی از تو لبریزم

  اگه اینقدر دیر آپ کردم...واسه اینه که این روزها ثانیه های مشوشی نداشتم
  این روزها خدا به من خندید
  و من هم
  و چی خوشگل تر از اینه که همه ی هستی ت به بودنت بخنده
  و تو هم به داشتنش
  و چه چیز محشر تر از اینه که بدونی دیگه "گاو" خدا نیستی
  و یاد بگیری "من بی من" رو تو وجودت داغون کنی، بترکونی و به هوا بپاشی 
  از ته دل بخندی و تو دلت چراغونی بشه که از خنده ی تو اونم می خنده
  اونوقته که دلت میخواد هی تند تند خلوتی پیدا کنی که باهاش حرف بزنی
  نه مثل قبل که روی خلوت کردن باهاشو نداشتی
  اونوقته که برای صدا کردنش بهانه نمیخوای
  چون دیگه همه ی بهانه ی بودنت خودشه
  نمیخوام بگم اونقدر کامل شدم که دیگه گناهی از جانب من صورت نمی گیره
  حتی اینم نمیخوام بگم که یه بنده ی خاص و تک براشم
  اما همین که توی دلم پیداش کردم
  همینکه جاشو تو وجودم فیکس کردم
  اینقدری برام ارزش داره که بعد از بیست و یک سال پادرگِلی حالا حس پرواز دارم
  البته میدونم این اول راهه
  برای خواب دلاویز و ترد نیلوفر ... همیشه فاصله ای هست ... دچار باید بود
... 
در سکوت دست سپید نسیم را می گیری
و خودت را می گذاری کنار جهالت قفس گلی گندیده روی زمین
و بالا می‌روی و آنقدر بالا می‌روی و بالا می‌روی و بالا می‌روی
که دیگر خودت را هم نمی‌بینی 

پانگار2 : این متنه واقعآ زیباست، کاملشو میزارم ادامه ی مطلب
پانگار1 : حسبی الله